Hier zijn jouw ebooks
Meer weten

Page content

De Ontmoeting: Ont-moet, niets moet!

De Ontmoeting: Ont-moet, niets moet!

Sarah Van de wiele ging op onderzoek uit, nadat ze leerde over de 2de connectie-oefening “De Ont-moeting”.  Zij stelde verschillende paardeneigenaars 2 belangrijke vragen.  Hieronder lees je haar leuk en interessant verslag daarover!

Vraag 1: “Als jij bij je paard komt, doe je dan gewoon je ding of geef je bewuste aandacht aan je paard?”

Dit was de vraag die ik de voorbije dagen heb gesteld aan diverse paardenliefhebbers.  Uit deze navraag en ook het observeren van mensen bij paarden kwam ik tot de conclusie dat er op heel veel verschillende manieren wordt omgegaan met een paard.

Heel wat paarden bevinden zich in een manege/privéstal en daar zag je voornamelijk dat de mensen heel druk bezig waren met alles rondom zich behalve met hun paard, een praatje maken met de buur of ze leven in een rush en alles moet vooruitgaan, het paard moet gereden worden. Stal binnengaan, halsteren, optuigen en rijden, zonder enige communicatie met hun paard die dit in de meeste gevallen maar ondergaat.

Vooraleer ik enige tegenspraak krijg op de bovenstaande tekst zijn er natuurlijk ook heel wat mensen die wél tijd maken voor hun paard, eens binnenspringen in de manege om te zien hoe het gaat met hun geliefde viervoeter, de tijd nemen voor een onderonsje in de stal, een gesprek ermee beginnen en dan weer met een gerust gevoel naar huis keren.

Bij eigenaars die hun paarden op een weide hebben staan, hangt het blijkbaar veel af van het weer. De winterse buien zijn niet echt aantrekkelijk en dan wordt alles in een vlugger tempo gedaan, terwijl ze op mooie dagen veel meer bij de paarden vertoeven. Sommigen genieten van de rust in de weide, laten alles even over zich heen gaan en genieten van de tijd met hun paard.

Vraag 2: “Hoe ontmoet jij je paard, hou je rekening met zijn persoonlijke en intieme ruimte?”

paard ontmoet kindjeDe ene persoon doet dit wel, de andere kijkt me met grote vragende ogen aan. Het grappige tijdens de observatie was eigenlijk dat hele jonge kinderen veelal wachten tot het paard bij hun komt en aan hen ruikt, misschien uit schrik of niet, maar daarna worden zowel paard als kind meer ontspannen en genieten ze van elkaar. Je kan zien dat paarden soms veel meer toelaten aan kleine kinderen dan bij volwassenen en ze ook veelal rustiger en voorzichtiger zijn.

Misschien moet iedere volwassene eens de druk, de spanning en het denken uitschakelen en genieten van het moment zoals de allerkleinsten dat nog kunnen.

Het zou zoveel aangenamer zijn voor mens en dier. Helaas leven we in een wereld waar stress, emoties en prestaties een alledaagse kost zijn, die we moeilijk van ons kunnen afzetten.

Vertrouwen

Vooraleer je aan de ontmoeting begint is het van groot belang dat het paard vertrouwen in je heeft. Het paard moet contact met je opzoeken, graag naar je toe komen,  nieuwsgierig zijn.  Door het Samen Zijn (genieten van je paard zonder verplichting) met je paard versterk je de band tussen jullie. Heb je dit niet, toont het paard dus geen enkele interesse in jou of het loopt zelfs van je weg,  dan is het misschien wantrouwig of angstig. Of het associeert jou misschien alleen maar met “werken”.

De Ont-moeting met Felix

Mijn mening, ervaring en gevoel.

Door middel van de connectie oefeningen, waarin de ontmoeting de 2° connector is, leer je communiceren met elkaar.

Vroeger stond ik hier totaal niet bij stil, ik ging wel veel naar mijn paarden maar deed nooit echt de ontmoeting. Wel raakte ik hun aan in de hals en op de schoft waardoor ik eigenlijk al de 3de connectie-oefening deed, nl. het groomen. Het Samen Zijn en de ontmoeting deed ik niet echt.

Dankzij Karine heb ik de belangrijkste instrumenten geleerd om een goede band te verkrijgen met mijn paard en ga ik meer mindful om met hen en geniet ik echt van deze tijd samen, alsook mijn paarden!

Mijn merrie Dahlia, die ik reeds 10 jaar heb geniet van deze aandacht, zij heeft heel graag dat ik bezig ben met haar of rond haar vertoef. Ze heeft me altijd in de gaten en volgt me dan ook elke keer en nodigt mij uit voor een ont-moeting. Zalig gewoon.

De paarden van Sarah: Dahlia en MachoOnze jongeheer Macho, die nog niet zo heel lang bij ons is, was meer het tegenovergestelde, hij keek meer de kat uit de boom. Stelde duidelijk zijn grenzen en bij hem was het dan echt noodzakelijk om heel veel tijd te spenderen aan het Samen Zijn alvorens ik over kon gaan naar de ont-moeting.

In het begin liep hij meestal weg als ik naar hem toestapte voor een ont-moeting.  Het meestappen tijdens het Samen Zijn lukte ook niet echt met hem, het maakte hem nog verwarder.  Hij was wel altijd heel nieuwsgierig over wat ik aan het doen was maar dan wel op een afstand. Nadien kwam hij al zigzaggend naar me toe met opgegeven hoofd.

Nu, na het vele Samen Zijn doen we zonder problemen de ont-moeting en stapt hij zelfs zelf naar me toe.

Door al deze connectie oefeningen krijg je een diepe connectie met je paard, je leert de grenzen van je paard respecteren en er ontstaat een innige vertrouwensband!

Niets is mooier dan dit, toch?

En, wat is jouw antwoord op deze 2 vragen van Sarah?  Ik ben benieuwd… Je kan ze delen in de reactieformulieren hieronder!

Laat een reactie achter via Facebook

Comment Section

11 reacties op “De Ontmoeting: Ont-moet, niets moet!


Door Wicher van Rijssen op 5 juni 2013

Van de 6 paarden is er 1 die altijd de oren in de nek heeft als ik naar hem toe loop.Zelfs tijdens het brokjes voeren uit de hand.Hij is 22j een haflinger.
Gisteren toen ik onkruid aan het knippen was in de wei gaf hij me een duw in de rug.Ik had helemaal niet gemerkt dat hij bij me was gekomen.Wat geeft het gedrag van deze hengst aan???


Door Petra op 5 juni 2013

Op dat moment? Wat was je aan het doen? Wat voelde je? En wat dacht je? Paarden zijn graag bij de mens die in het NU is. 😉
Niemand kan jou het antwoord geven, dan jij zelf. Geef met je buik er een betekenis aan, en die is juist in jouw beleving.
Geniet ervan en heb nog vele plezier ermee 😉
Grtjs Petra


Door Heidi op 5 juni 2013

Ik heb een wandelpaardje waar ik gewoon lekker tijd mee mag spenderen zoveel ik wil, als ik thuis ben (ik zit op kot). Soms zie ik haar een aantal weken niet, dus dat maakt bepaalde dingen wel lastig. Ze komt eigenlijk altijd vol enthousiasme mijn kant uit als ik de weide in ga, begeleid met een luide hinnik als het lang geleden is. 🙂
Als ik té graag wil dat ze bij mij komt stopt ze op een afstandje, maar als we elkaar rustig naderen en ik het laatste moment afwacht neemt zij meestal initiatief voor de daadwerkelijke ontmoeting. Daarna loopt ze wel direct door naar het hek (dit doet mij altijd denken aan een hond) ‘Gaan we nu? Pleeeeaaase?’

Op wandeling moeten we beide nog veel werken aan onze persoonlijke ruimte. Vroeger liep zij rond met mij aan een touwtje.. Nu zijn die rollen wel voor 90% omgedraaid, maar heb ik haar onbewust teveel in mijn persoonlijke ruimte gelaten. Dat is iets waar we nu mee oefenen een tiental minuutjes per wandeling. Het eerste stuk oefen ik niets, want dat is ze zo blij dat ze het toch moeilijk vind om zich te concentreren en anders geeft dat te veel frustratie aan beide kanten. Ik ben erg blij met de kleine verbeteringen die we maken, en merk heel duidelijk aan haar wanneer ik niet goed in m’n vel zit, want dan lijkt niets te lukken.. Ondanks dat ik haar niet vaak zie, is ze een goede leermeester! ^^


Door Petra op 5 juni 2013

Hey Sarah,

fijn artikeltje!! Goe bezig 😉

Grtjes
Petra


Door Elke op 6 juni 2013

Inderdaad, aan ‘gewoon gezellig samenzijn’ zonder dat het paard iets MOET wordt door de meeste eigenaren veel te weinig aandacht besteed! Ik doe het wel, praat ook heel veel tegen mijn paard (ik zing zelfs liedjes als we samen op wandeling zijn)waardoor ik wel es raar wordt bekeken door stalgenootjes…


Door Marike op 13 juni 2013

GENIET ERVAN !!!


Door Marike op 13 juni 2013

Ik heb onlangs iemands paardje ontdekt, die het met me wilt delen.
Het is een paard die ik eigenlijk al kende, maar dat wist ik nog niet toen ik de advertentie zag staan. Wel kon ik uit de advertentie afleiden dat het baasje enorm veel van zijn paard houdt en heel voorzichtig zou zijn, bij de keuze wie uiteindelijk op zijn paard mocht rijden! Ik ben bloedeerlijk geweest: ik zit tussen beginneling en ervaren. En het ergste van al: ik heb op dit moment totaal geen conditie! Maar voor mij is het om het contact te doen: de relatie dat ik met het paard wens op te bouwen. En natuurlijk ook weer goed leren rijden, maar daartoe wenste ik lessen van het baasje zelf te krijgen (goed betaald!).

Nu, ik bleek een super giga groot voordeel te hebben: IK KENDE DIT PAARD NAMELIJK AL omdat ik geregeld naar die plek toeging, specifiek om DIT PAARD te gaan begroeten!!!
Wel.. ik vond dat voordien ook al: het is het liefste paard dat ik ooit ben tegen gekomen. Een knuffelaar en heel graag speels met mensen! Dus het paard kende me al een tijdje: gewoon van het spelen en knuffelen! Wat een super tof toeval was!
Ik geniet ervan om mijn hoofd onder zijn hals te steken of om op zijn rug te gaan liggen of hem een beetje plagend op zijn neus te kriebelen, etc. :):). En dan plaagt hij mij door lichtjes te bijten :). Of om recht voor hem te gaan staan, ongeveer 20 cm van zijn hoofd, zonder iets te doen: dan zien wie het eerste van de twee het hoofd tegen dat van de ander duwt: dat wisselt altijd :)!

Nou ik ben door het baasje toegelaten tot het paard, ook al heb ik al heel lang niet regelmatig meer gereden en heb ik eigenlijk totaal geen conditie meer! Maar het paardje is ontzettend goed getrained en zit heel goed in zijn vel, dankzij de liefde en de zorg die het baasje erin steekt (elke dag gaat hij erbij: hij knuffelt en borstelt hem minstens 30 minuten, voor hij ermee gaat werken – een uitmuntende ruiter!).
Ik was in het begin wat bang: het is een gigagroot paard: rug 1m75. Erg gespierd en sterk! Maar het baasje stelde me gerust: je kan er met je ogen dicht op rijden!
En inderdaad: Het paard voelde direct aan dat ik erg beperkt ben: het paste zich volledig aan me aan!! Nergens.. Geen ènkele frustratie of rimpel in zijn ziel te bespeuren! Ik voelde me zo op mijn gemak, dat ik dacht een dutje te kunnen doen op rijd rug :). Ik ben echter voorlopig nog maar 1 keer kunnen gaan rijden: het baasje heeft examens en wilt daarom even het paard voor zichzelf: hij leert me namelijk zijn paard kennen -> geeft me les in het specifiek berijden van zijn paard en neemt die tijd ertoe, daarom dus pas terug na zijn examens…). Uitkijken naar nà 21 juni !!!!!

Als er dan werk is, dan is het hieraan: mezelf! (Wat een luxe..)


Door Annelien op 14 juni 2013

Leuke anekdotes allemaal.
Ik heb mijn paard nu ongeveer een half jaar en na een moeilijk begin beginnen we elkaar beter te begrijpen. (Ze is in mei 2 jaar geworden)ik heb het geluk dat de weide nat naast de deur is dus heel vaak trek ik “s avonds het venster open om nog even dag te zeggen.
Wanneer ik in de weide ben dan om alle mest op te scheppen die ze met haar nieuwe maatje netjes deponeren, komt ze steeds heel dicht bij me staan, met haar lippen over mijn pull tasten en over me hangen. We moeten nog werken aan de persoonlijke ruimte, want de pony doet het niet. HEt is super, als ik buiten kom en ik roep hun naam hoor ik ze hinnikken en is mijn dag weer goed.
De dag begint met de paarden en eindigt met een welgemeend slaapwel babies. 🙂


Door Isabelle op 27 juni 2013

Beste paardenliefhebbers,
Als antwoord op de vragen van Sarah (alhoewel het volgens mij eigenlijk maar één vraag is).
Ik benader ons (een) paarde altijd rustig. Onze merrie staat in de weide met andere paarden. Meestal loop ik eerst wat rond in de weide tussen alle paarden. Je wordt snel omringd door al die prachtige wezens die je onderzoeken. Dan kijk je waar je eigen schat zich bevindt en probeer je contact te zoeken. Eerst kijkend, daarna benader je haar (of hem) op een sluipende, niet opvallende manier. Je blijft in contact met de andere paarden, strelen of kijkend en als ze willen ruiken laat je dit zeker toe. Eens zij of hij interesse toont blijf je rustig en ga je nog niet onmiddellijk je hoofdstel er overgooien! Je doet dit alles rustig en weldoordacht en de nodige tijd nemen is héél belangrijk. En ik wil er dit nog eens bijzeggen: geen enkel paard is gelukkig in een stal. Een paard moet altijd weideloop hebben! Isabelle


Door bianca op 24 februari 2015

Ik geniet ervan om op mijn krukje in het weiland bij de paarden te zitten samen met de honden. Wie als paard komt, komt. Wie niet wil laat ik lekker met rust. Maar meestal komen ze allemaal wel even een keer neuzen. 😉


Door Marga op 24 februari 2015

Ik begin met vraag 2 te beantwoorden. Dat mijn paard 3/4 jaar geleden aankwam ben ik vanaf het begin het “in connectie met je paard programma” gaan volgen met hem. Ik heb toen geleerd waar zijn persoonlijke ruimte is en nog altijd sta ik daar even stil als ik hem benader en wacht ik op een reactie van zijn zijn kant (meestal kijkt hij dan even om of ik echt naar hem toe kom en niet naar een paard dat toevallig achter hem staat). Vervolgens benader ik hem tot zijn intieme ruimte, de ene keer wacht ik daar tot hij naar mij toe komt, de andere keer loopt ik door en aai hem, sowieso ben ik alert op zijn reactie als ik daar aankom.
Mijn paardje is heel gevoelig en ik probeer zoveel mogelijk bij hem te blijven met mijn gedachten, ik ben een beetje een dromer dus mijn gedachten willen wel eens “vliegen”. Ik probeer een mooie mix te maken tussen respectvol in zijn ruimte te komen en hem in mijn persoonlijke ruimte te laten komen. Hij vraagt regelmatig om een knuffel en een kroel tussendoor en we vinden het beide fijn om daar heel vaak gehoor aan te geven :). Dus ja, ik geef bewust aandacht aan mijn paard (dat is mijn hoofdreden dat ik heen ga). Ik merk idd wel dat als het weer slechter is, dat ik wat minder geduld heb.

Plaats een reactie


*